Datum: 28-06-2021

Met vertrouwen de toekomst tegemoet

Imane stroomde af van gymnasium 6 naar havo 5, een succesverhaal

Ze stroomde in januari nog af van 6 gymnasium naar 5 havo. Op het eerste gezicht geen succesverhaal zou je zeggen. Totdat je haar levensverhaal kent. Imane Bouqaddour, leerling op Kottenpark, is een open boek als ze vertelt over alles wat haar in het leven vormde. En wat er uiteindelijk toe leidde dat zij bewust voor deze stap koos. “Welzijn weegt  zwaarder dan een diploma.” Lees haar verhaal én welke rol de school hierin speelde.

“Ik wil mijn verhaal graag aan de pers vertellen.” Zo belde Imane mij op woensdagmiddag op. Hoe kan ik dat het best aanpakken? Haar naam had ik wel vaker voorbij zien komen: lid van de deelraad, GMR en leerlingenraad. Een jonge dame die weet wat ze wil, dacht ik. Ik was benieuwd naar haar verhaal en vroeg ernaar. Daarna volgde één grote waterval...

Lieve mensen die mij hielpen

“Ik ben In Nederland geboren, maar mijn ouders brachten me bij mijn opa en oma in Marokko onder. Daar groeide ik op. Op mijn 13de kwam ik naar Nederland. Ik begon op de ISK, want ik sprak onvoldoende Nederlands. Daar trof ik ontzettend lieve mensen aan die mij uiteindelijk hielpen bij mijn uithuisplaatsing. Ik heb vier maanden doorgebracht in de crisisopvang, daar kwam ik in aanraking met mijn toenmalige mentor van de groep. Zij heeft me altijd gesteund en ik heb nog steeds contact met haar. Van Het Stedelijk Lyceum herinner ik me de lieve receptioniste mevrouw Korf die helaas niet meer leeft. Zij was altijd zo betrokken en zo trots op mijn schoolprestaties, ook nadat ik de ISK had verlaten, maar ook de conciërge El Abed zal ik nooit vergeten. Hij leende me zijn mobiel om even naar mijn opa en oma te kunnen bellen in Marokko. Mijn ouders hadden me verboden om contact met hen te hebben. Door dit eerste telefoongesprek sinds tijden kon ik via school contact houden met mijn opa en oma. Hij is ook mijn persoonlijke tolk geweest toen ik 14 werd en uit huis werd geplaatst na veel gesprekken op school met politie en jeugdzorg. Maar ook ben ik mevrouw Jimenez heel dankbaar dat zij mij stimuleerde mijn verhaal op te schrijven.  

Hoogste cijfers op gymnasium

Ik kwam terecht in een pleeggezin en ging na het eerste jaar op de ISK naar Kottenpark. Ik stroomde van havo/vwo naar vwo en vervolgens naar gymnasium op, had de hoogste cijfers en kwam dankzij mevrouw Jimenez in aanraking met de Kienhuishoving Stichting voor getalenteerde leerlingen die extra (financiële) steun kunnen gebruiken. Zij gaf mijn naam door terwijl ik niet meer op ISK zat en ook qua leeftijd afweek. (Ik was 15 jaar terwijl de grens 14 jaar was...)

Niet gelukkig

Mijn schoolresultaten mochten dan super zijn, ik was zelf niet gelukkig. Ik had het best goed in mijn pleeggezin waar ik nu al 6 jaar woon, maar ik had dingen uit mijn verleden niet verwerkt. Ik ging in therapie bij Mediant. Ook op Kottenpark trof ik weer allerlei hulpvaardige docenten en ondersteuners van het ondersteuningsteam zoals meneer Postma en meneer Anastasiadis die een ongelofelijk steun voor mij waren. En niet te vergeten meneer Ter Haar die mij de training faalangstreductie gaf. En ook zal ik nooit vergeten dat ik besloot mijn hoofddoek af te doen. Ik durfde het niet. Was bang dat ik werd uitgelachen. Meneer van der Veen ging samen met mij voor de klas staan. Ik voelde me enorm gesteund en kreeg veel positieve reacties. Maar ook de mensen van de kantine waren altijd zo aardig. Ik heb daar vaak geholpen en bouwde een goede band met hen op. Ik kon er altijd terecht voor een gezellig praatje, maar ook als ik ergens mee zat en het kwijt wilde. In het laatste jaar toen ik er in januari voor koos om naar de havo te gaan, had ik natuurlijk eerst wel iets uit te leggen aan mijn mentor, mevrouw Pol. In eerste instantie was zij stomverbaasd, totdat wij een goed gesprek hadden gehad waarin ik uitlegde hoe ik tot deze beslissing ben gekomen. 

Veel begrip en steun

Daarna kreeg ik veel begrip en steun. Ook van de teamleiders, meneer Bethge en mevrouw Koops. Toen ik aangaf dat het voor mij echt beter zou zijn, kreeg ik volledige support. Achteraf zegt vrijwel iedereen dat de overstap die ik maakte een goede keus is geweest. Al denk ik wel dat meneer Bethge wel teleurgesteld was. Hij had zoveel moeite voor mij gedaan. Was altijd meedenkend en flexibel. Als het nodig was kreeg ik vrijstellingen voor toetsen in de vierde klas en ik mocht ook soms mijn toetsen buiten de klas maken als dit nodig was. Ik kon ook regelmatig gebruikmaken van het Time Out lokaal. Hij heeft ook altijd gezegd dat mijn welzijn echt belangrijker is dan wat school van mij vraagt. Veel steun heb ik ook gekregen van mijn pleegvader. Na zijn scheiding ben ik bij hem blijven wonen. Hij heeft ontzettend veel voor mij betekend en zijn steentje bijgedragen aan mijn persoonlijke ontwikkeling de afgelopen jaren. 

Het havo diploma heeft ze op zak. Imane is geslaagd! Maar volgens haar zij niet alleen. Ook alle lieve hulpvaardige mensen van Het Stedelijk Lyceum die haar onvoorwaardelijk hebben gesteund. Altijd naast haar stonden en met haar mee dachten wat voor haar het beste was. Geslaagd in het bieden van maatwerk in wat ik nodig had om de toekomst weer met vertrouwen tegemoet te kunnen zien.

 

Haar verhaal ook in TC Tubantia te lezen van maandag 28 juni 2021